Η Μοναξιά του Ενός του Κωνσταντίνου Πίττα αποτελεί ένα υβριδικό κείμενο που συνδυάζει τη φιλοσοφική δοκιμιακή σκέψη με τη λογοτεχνική αφήγηση. Μέσα από την πορεία του κεντρικού ήρωα, του «Ενός», αναδεικνύει θεμελιώδη ζητήματα της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως η μοναξιά, η αποξένωση και η διαρκής αναζήτηση νοήματος σε έναν κόσμο που ευνοεί την τυποποίηση και τη σταδιακή απώλεια του μυστηρίου.
Ο Ένας, ένας στοχαστής αποστασιοποιημένος από την κοινωνία, περιφέρεται στην πόλη και συμμετέχει σε συζητήσεις με μια μικρή ομάδα φίλων, όπου τίθενται υπαρξιακά και συλλογικά ερωτήματα. Μέσα σε μια πραγματικότητα που προκρίνει τον ορθολογισμό εις βάρος της πολυδιάστατης ανθρώπινης εμπειρίας, αναζητά αυθεντική σύνδεση τόσο με τον εαυτό του όσο και με τους άλλους. Οι εμπειρίες του αποκαλύπτουν αδιόρατες πτυχές της ανθρώπινης κατάστασης, διερευνώντας αν η ατομικότητα μπορεί να συνυπάρξει με τη συλλογικότητα χωρίς να αλλοιώνεται.
Το βιβλίο προτείνει πως η κοινή εμπειρία, η συλλογική αφήγηση και η δημιουργική έκφραση μπορούν να λειτουργήσουν ως αντίβαρο σε μια κοινωνία που βασίζεται σε μια υπολογιστική λογική ιδιοτέλειας. Ακόμα κι αν αυτή η προσπάθεια δεν οδηγεί σε μια οριστική απάντηση, παραμένει μια πιο ουσιαστική επιλογή από την άνευ όρων παράδοση σε μια επιφανειακή πραγματικότητα.
Διαβάζοντας Η Μοναξιά του Ενός, μου ήρθε στο μυαλό ο Κωστής Παπαγιώργης—όπως θα φανταζόμουν τις εξόδους του. Το βιβλίο μου έκανε εικόνα τη μοναξιά που ενέχει το να είσαι σκεπτόμενος, αλλά με μια άλλη μορφή. Όχι μόνο τη φιλοσοφική ή την υπαρξιακή, αλλά την ποιητική μορφή, τη μορφή του στίχου και της ατάκας. Είναι η μοναξιά που δεν στέκεται ακίνητη, αλλά ξεδιπλώνεται σε ατελείωτες κουβέντες, σε σκέψεις που μπορούν να γυρίζουν ασταμάτητα, όπως μια παρέα που δεν τελειώνει τη νύχτα της. Κάθε φράση χωράει ώρες και ώρες συζητήσεων, από όλες τις πλευρές και τις οπτικές, σαν ένα ατέρμονο παιχνίδι στοχασμού και αναζήτησης.
Και βρέθηκα κι εγώ εκεί, νοητά, σε εκείνο το καπηλειό, να παρακολουθώ αυτή την αταίριαστη και κάπως μίζερη παρέα να παλεύει με νύχια και με δόντια να γίνει παρέα, να αποτάξει την ατομικότητα και να τολμήσει αυτό που τόσο φοβάται—τη σύνδεση.
Σήμερα κηδεύω εδώ την πολλαπλότητα και τον πλουραλισμό των εαυτών που κρύβει μέσα του ο κάθε άνθρωπος. Καλή τύχη στον Έναν που απέμεινε.
Συλβάνα Παπαϊωάννου
Το βιβλίο κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Αίολος