Ένα από τα λογοτεχνικά αριστουργήματα του 20ού αιώνα, Η Μεταμόρφωση, σε σκηνοθεσία του Τάσου Σαγρή, μετά τις διθυραμβικές κριτικές και τη μεγάλη επιτυχία που σημείωσε στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη, συνεχίζεται για 4η χρονιά στο Σύγχρονο Θέατρο, μόνο για 16 μεταμεσονύχτιες παραστάσεις.
Όπως πληροφορούμαστε από το πρόγραμμα της παράστασης: Ένα πρωινό, ένας υπάλληλος μετά από δέκα χρόνια συνεχούς επανάληψης του ίδιου, σταθερού, καθημερινού προγράμματος, ξαφνικά, αδυνατεί να σηκωθεί από το κρεβάτι του και να επαναλάβει τις ίδιες παγιωμένες κινήσεις. Ο κόσμος γύρω του γίνεται εχθρικός και ο ίδιος γίνεται εχθρός του κόσμου, ένα παράσιτο. Ο Πατέρας και η Μάνα, η Αδελφή, ο Προϊστάμενος, όλοι όσοι μέχρι εκείνη τη στιγμή τον είχαν ως πρότυπο, ξαφνικά γίνονται εχθροί, και αυτός, αδυνατώντας να ανταπεξέλθει στη ρουτίνα και τους ρόλους που όλοι του έχουν επιβάλλει, γίνεται εχθρός τους.
Η παράσταση
Μεταμεσονύκτια παράσταση στις 23:45, απόλυτα στο είδος μου και δη η Μεταμόρφωση του Κάφκα? Σίγουρα ναι!Σκοτάδι έξω, νύχτα. Μόνο τα έντονα φώτα από την πόλη φωτίζουν το σκοτάδι και τα έντονα φώτα από την Τεχνόπολις, τα μπαρ και τα μπουρδέλα τις Ιεράς Οδού. Σκοτάδι, λοιπόν, και μέσα στο Σύγχρονο Θέατρο. Όλα μαύρα. Εκτός, από τα άσπρα πορσελάνινα σερβίτσια και το κόκκινο σκηνικό τρίγωνο. Στο μαύρο τετραγωνο κάθεται γυμνή η Σίσσυ Δουτσίου σε στάση εμβρυακή, σε στάση μεταξοσκώληκα (προτού προλάβει και μεταβεί στο κόκκινο τρίγωνο το τρίτο και τελευταίο στάδιο της μεταμόρφωσής της). Αρχίζει η γέννηση και η μεταμόρφωση της Γκρέκορι Σάμσα!
Έλα, κοπέλα μου κατέβα να πάρεις το πρωινό σου. Γρήγορα, έχεις αργήσει στην δουλειά!.
Η λεξική μεταμόρφωρση του Γκέκορι από αρσενικό σε θηλυκό είναι εξίσου εύστοχη και φυσικά ένας λεκτικός δείκτης για μια συνεχόμενη και άφυλη μεταμόρφωση. Από άνθρωπο σε έντομο. Η Σίσσυ Δουτσίου ξεγυμνώνεται μπροστά μας ψυχή και σώματι και σπάει τα κόκκαλα της καθ’όλη την διάρκεια της παράστασης (διάρκειας μιας ώρας και πέντε λεπτών), υποκριτική δεινότητα που αξίζει πολλά εύσημα! Είναι τόσο καθηλωτική που δεν παίρνεις τα μάτια σου απο πάνω της, σαν να φαντάζει η ίδια η παράσταση ένας ολόδικός της σκηνικός μονόλογος. Φυσικά, δεν θα ξεχάσω την σκηνή που τρυφερά υπέροχα η μάνα (Στέβη Φόρτωμα) ξεσπά σε κλάμματα για την ‘’αρρώστια’’ της κόρης της και ένα δάκρυ κύλησε…
Στο Video art (Άλκηστις Καφετζή, Kipseli Film Coop, Void Optical Art Laboratory, Μίλτος Αρβανιτάκης) με το υπέροχο μουσικό χαλί εμφανίζεται η Σίσσυ Δουτσίου χαμένη στις πόλεις του Δυτικού Καπιταλισμού, το οποίο κατά την γνώμη μου το βίντεο θα μπορούσε να απουσιάζει από την παράσταση ή λειτουργεί σαν ένα μουσικό ιντερλούδιο.
Κάτω από τις μάσκες (Κοραλία Κρικελλή) οι άντρες ενισχύουν την σκληρότητά τους και απεκδύουν κάθε συναίσθημα και λείπει έτσι κυριολεκτικά κάθε σύσπαση του μυ στο πρόσωπο. Εξαιρετικοί οι Συμεών Τσακίρης ως ασυγχώρητος πατέρας και ο Θωμάς Χαβιανίδης ως προϊστάμενος. Οι υπέροχοι to the point φωτισμοί του Γιώργου Παπανδρικόπουλου, πάντα ακριβής πάνω σε κάθε πρόσωπο και κάθε σκηνική κατάσταση. Ο Τάσος Σαγρής καταθέτει τα σκοτεινά και μουσικά του βιώματα σε μια παράσταση εξομολόγηση, σαν ένα σκοτεινό παραμύθι που μας θύμισε πίνακες του M. M. Da. Caravaggio . Ο Τάσος Σαγρής για τέταρτη συνεχόμενη χρονιά στρώνει εναν σκοτεινό μυστικό δείπνο που ταρακουνά με την εξομολόγηση όλους εμάς να προλάβουμε να μην γίνουμε και εμείς έντομα. Ελπίζω, στο επόμενο ξυπνητήρι να μπορέσουμε να σηκωθούμε γιατί είμαστε όλοι πολύ κουρασμένοι από αυτό εδώ το Δυτιικό σύστημα.
Γράφει η Μαρία-Ευθυμία Γιαννάτου
Θεατρολόγος-ποιήτρια
https://www.viva.gr/tickets/theater/metamorfosi-franz-kafka/