Την περασμένη Κυριακή είχα τη χαρά να παρακολουθήσω τον μονόλογο της Σοφίας Καψούρου «Καραϊσκάκενα o Θρύλος», που επέστρεψε για δεύτερη χρονιά στον Πολυχώρο VAULT.
O μονόλογος που είναι βασισμένος στη ζωή της μητέρας του Γεώργιου Καραϊσκάκη, σε σκηνοθεσία Δημήτρη Καρατζιά με τη Σοφία Καψούρου στον ρόλο της Ζωής Διαμάντως Διμισκή, είναι μία από τις τρεις παραστάσεις με τις οποίες συνεχίζεται κι αυτή τη χρονιά το θεατρικό project «Ο ΓΙΟΣ ΜΟΥ…», αφιερωμένο στη μνήμη της Χρύσα Σπηλιώτη, η οποία και ξεκίνησε το Φεστιβάλ.
Από μόνη της η ιδέα, να δοθεί ο λόγος σε μία γυναικεία φυσιογνωμία εκείνης της εποχής, αποτελεί επανάσταση. Η Καραϊσκάκενα υπήρξε μία δυναμική γυναίκα, μία αθυρόστομη καλόγρια, μητέρα ενός παιδιού αγνώστου πατρός, η οποία έφυγε από τη ζωή στην τρυφερή ηλικία των 24 χρόνων, αφού πρώτα ύψωσε κεφάλι απέναντι στην ελληνική πατριαρχική κοινωνία.
Το μονόπρακτο ξεκινάει με την Καραϊσκάκενα μέσα στο κελί της, πλαισιωμένη από δύο αγιογραφίες, της Βρεφοκρατούσας και του Αγ. Γεώργιου, να παρακολουθεί έναν αγώνα του Ολυμπιακού με την τουρκική ομάδα Φενέρμπαχτσέ. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά διεκδικεί και κερδίζει την προσοχή του κοινού με απόλυτη επιτυχία, σε ορισμένες περιπτώσεις με μία ένταση που σου κόβει την ανάσα.
Καθώς κυλάνε τα λεπτά του ποδοσφαιρικού αγώνα, γνωρίζουμε τη ζωή που έζησε η ίδια, τις μάχες που χρειάστηκε να δώσει, βγαίνοντας πάντα νικήτρια. Μία γυναίκα επαναστάτρια που υπερασπίστηκε τη σεξουαλικότητα της χωρίς περιστροφές, που κατάφερε να παραμείνει ελεύθερη και αντισυμβατική ακόμη και έγκλειστη σε μοναστήρι.
Ποια ήταν η γυναίκα που έφερε στον κόσμο έναν ήρωα, έναν άντρα που θυσιάστηκε για την πατρίδα αλλά και ποιος ήταν εκείνος ο άντρας μέσα από τα δικά της μάτια;
Όλα αυτά τα ερωτήματα, και όχι μόνο, απαντώνται με μία σκληρότητα καθώς και με μία ρητορική πολεμική, που σε ορισμένα σημεία σε κάνουν να αισθάνεσαι άβολα, όχι όμως δυσάρεστα.
Έφτασε εκείνη η θαυμάσια ώρα που η Γυναίκα θα βρεθεί στο επίκεντρο, θα εξομολογηθεί όλα όσα ένιωσε, σκέφτηκε, γεύτηκε, όλα όσα υπήρξε και έπραξε. Με το κεφάλι ψηλά θα απαιτήσει τον σεβασμό και θα κλάψει ξανά για τον γιο που της στέρησαν. Θα μοιραστεί με το κοινό κάθε λεπτό που τη στιγμάτισε, θα κλείσει το μάτι σε εκείνους που προσπάθησαν να την υποτάξουν επειδή γεννήθηκε γυναίκα, θα καταδικάσει Τούρκους, Άγγλους, Έλληνες και κάθε άνθρωπο που πολέμησε το δίκαιο, περνώντας το δικό της αντιπολεμικό μήνυμα.
Μια παράσταση – ωδή στη Γυναίκα και σε όλους τους ρόλους που καλείται να φέρει εις πέρας, στο χθες και στο σήμερα.
Έλλη Μουτσοπούλου