Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια του Ι. Καμπανέλλη
«Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια» ανεβαίνει στην σκηνή του Θεάτρου Τέχνης. Στο πλαίσιο του έτους Καμπανέλλη, το Εθνικό θέατρο και το Θέατρο τέχνης, συμπράττουν για να τιμήσουν την μνήμη του. Η παράσταση μετά από την πρώτη διαδικτυακή παρουσίαση της, το 2020, συναντά επιτέλους ζωντανό κοινό.
Η ιστορία, είναι ευρέως γνωστή από την κινηματογραφική μεταφορά της, την ταινία «Στέλλα» του Μ. Κακογιάννη.
Η Στέλλα, τραγουδά σε ένα υπαίθριο συνοικιακό νυχτερινό κέντρο. Το ελεύθερο πνεύμα της, ανυπότακτο στις κοινωνικές συμβάσεις της εποχής, την κάνει μια γοητευτική φιγούρα. Ταυτόχρονα όμως, αποτελεί πεδίο δόξης λαμπρό για προσβολές από τους εκπροσώπους του συντηρητισμού.
Ερωτεύονται παράφορα με τον Μίλτο, που ωστόσο, έχουν διαφορετική θεώρηση για την δέσμευση. Αυτό προκαλεί την ρήξη και τελικά κάνει την Στέλλα να τον αφήσει στα σκαλιά της εκκλησίας. Η ντροπή του είναι ένα κράμα από την εγκατάλειψη και την προσβολή της «τιμής του».
Το τέλος, μνημονεύεται συχνά με την ατάκα «Στέλλα κρατάω μαχαίρι». Πως άλλωστε βρίσκουν λύτρωση όλοι οι έρωτες στην φαντασία τόσων και τόσων δραματουργών;
Το έργο είναι ένα από τα πλέον εμβληματικά, φέροντας ριζοσπαστικές αντιλήψεις. Ειδικά για την δεκαετία του 50, όπου και γράφτηκε, ο λόγος ενάντια στην πατριαρχία ήταν ανήκουστος. Ο θάνατος δε της Στέλλας, δεν παραπέμπει απλά στην γυναικοκτονία, αλλά αποτελεί σύμβολο αγώνα για την αυτοδιάθεση.
Η θεατρική εκδοχή της, απέχει ελάχιστα από το σενάριο της ταινίας. Εν προκειμένω, το πρωτότυπο έργο έχει διανθιστεί με κείμενα ελεύθερης έμπνευσης από την Μαργκερίτ Ντυράς και τον Μάριο Χακκά. Ήταν απόλυτα ατμοσφαιρικά και συνόδευαν τον απόηχο της εκάστοτε σκηνής με δυνατά και σαφή μηνύματα.
Η πρόταση του Γιάννου Περλέγκα, παρουσιάζει ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Τοποθετεί το σκηνικό πάνω στην λήξη του εμφυλίου, αλλά υπερνικά το χρονικό πλαίσιο και παρουσιάζει μια διαχρονική ιστορία. Κρατά το ρεμπέτικο τέμπο, επί σκηνής με τον ρόλο του Πίπη, αλλά και σκηνοθετικά, ενισχύοντας την στρωτή ροή του έργου.
Κέρδισε ένα πολύ σπουδαίο στοίχημα, δεν εγκλωβίστηκε στην εικόνα με την οποία έχει ταυτιστεί το έργο. Ολόκληρο το θέατρο ήταν ένα πεδίο καλλιτεχνικών ριπών, εκτοξεύονταν λέξεις, φώτα, χρώματα, τραγούδια. Όλα σε απόλυτη αρμονία, φτιάχνοντας ένα παραμύθι διδακτικό, ολοζώντανο, αυτόνομο και αυτόφωτο.
Όλα είχαν σκοπό και λόγο ύπαρξης, κάθε κίνηση, κάθε λέξη. Ειδικά οι προσθήκες στο κείμενο, δεν ήταν χάριν γούστου. Υιοθετήθηκαν και εντάχθηκαν με σεβασμό μέσα απ΄την αφήγηση.
Στην κινησιολογία δόθηκε αρκετή βαρύτητα και δημιουργήθηκαν αλησμόνητες εικόνες σε συνδυαστικά με τον φωτισμό. Στα σπουδαιότερα ευρήματά του, θα απέδιδα το τέλος.
Η τελική συνάντηση Μίλτου-Στέλλας ήταν μια μικρή σπουδή στην ματαιότητα του έρωτα.
Έστησε έναν ολοκαίνουριο κόσμο, στελεχώνοντας τον με εξαιρετικά εύστοχες επιλογές συνεργατών. Όλοι οι συντελεστές επί σκηνής είχαν μια υπέροχη χημεία συνοδευόμενη από αστείρευτη ενέργεια και ταυτόχρονα, το τεχνικό κομμάτι ήταν άριστο.
Η Εύη Σαουλίδου, έδωσε νέα υπόσταση στην Στέλλα. Ύψωσε ψηλά αυτόν τον θυελλώδη χαρακτήρα και ακόμη ψηλότερα τις ιδέες που φέρει. Μετέφερε την αξία της ελευθερίας, μέσα από την ολική και ουσιαστική συντριβή στον έρωτα.
Η εξαιρετική ερμηνεία της, δεν αναλώθηκε σε ανούσιες επιτηδεύσεις και υπερβολές. Είχε μια φοβερή φυσικότητα καθώς και μια ακλόνητη δυναμική παρουσία. Ό,τι και να γράψω μου φαίνεται λίγο και ανεπαρκές, δεν περιγράφεται με λέξεις ο τρόπος που αρειμανίως βυθιζόταν μέσα στον ρόλο.
Οι ερμηνείες της Σοφίας Κόκκαλη και του Μιχάλη Τιτόπουλου, ήταν άψογες. Χειρίζονταν εξαιρετικά τα εκφραστικά τους μέσα και συνδιαλέγονταν ενεργά με τους χαρακτήρες τους.
Η Ανθή Ευστρατιάδου και ο Γιάννης Παπαδόπουλος περιπλανήθηκαν μεταξύ διπλών ρόλων επιτυχώς. Ενώ, η Κατερίνα Λυπηρίδου δικαιολόγησε και αγκάλιασε την βαθιά πονεμένη και μικροαστή Αννέτα. Ο Μιχάλης Σκυφτούλης είχε μια εξέχουσα κωμικοτραγική φιγούρα- κλειδί για το έργο.
Στο σύνολο της ήταν μια συγκλονιστική παράσταση. Για περισσότερες από δύο ώρες, το ενδιαφέρον του κοινού έμεινε αμείωτο. Το διάλλειμα θα ήταν ανούσιο και περιττό, θα διέλυε την σαρωτική ολότητα της.
Ήταν ένα ζωντανό πολυμορφικό ποίημα πάνω στην σκηνή του Κουν. Την συστήνω ειλικρινώς.
https://www.viva.gr/tickets/theater/i-stella-me-ta-kokkina-gantia/
Λένια Παλαιολόγου