Τι είναι οι φίλοι μου πέρα από από την πίστη μου σε αυτούς; Διερωτάται ο Μαρκ, όταν τα φώτα εστιάζουν πάνω του και τον καλούν να εκφράσει τις δικές του σκέψεις. Μια τέτοια δήλωση σας μοιάζει εγωιστική; Ε λοιπόν, όσο περισσότερο την επεξεργάζομαι, τόσο ανακαλύπτω μια γνώριμη ειλικρίνεια! Αν όχι εμείς, τότε ποιος πλάθει για εμάς την εικόνα των ανθρώπων που μας περιβάλλουν; Μπορεί ο Μαρκ από την άλλη να είναι εγωιστής, άλλο τόσο, όσο είναι ο Σερζ και ο Ιβάν, ίσως βέβαια κι όσο ο καθένας.
Όλοι βλέπουμε την ιδέα που φτιάχνουμε για τους άλλους, τους αποδίδουμε κάποια χαρακτηριστικά, κάποιες δυνατότητες, πιστεύουμε ότι είναι αυτό που θέλουμε να πιστεύουμε πως είναι. Κάνουν κι αυτοί το ίδιο, θέτοντας έτσι από κοινού τις ισορροπίες της μεταξύ μας σχέσης. Μα όταν η συνύπαρξη αυτή διαταράσσεται από νέα δεδομένα, τότε οι αντιδράσεις μας, πότε αλλοπρόσαλλες και πότε ανεξήγητες, εκφράζουν την ανάγκη μας να επαναφέρουμε τα πράγματα στην ασφαλή θέση που τα αφήσαμε. Κάπως έτσι, επαναπροσδιορίζουμε κάθε φορά τις σχέσεις μας με κτητικότητα, παθητικότητα ή επιθετικότητα, μέσα από το πρίσμα του τι πιστεύουμε πώς είμαστε εμείς κι οι άλλοι.
Τρεις φίλοι, άνδρες της διπλανής πόρτας, ο Σερζ (Θοδωρής Αθερίδης), ένας χωρισμένος δερματολόγος, ο Μαρκ (Άλκης Κούρκουλος), ένας μηχανικός αεροναυπηγός με πρακτική σκέψη και ο Ιβάν (Μιχάλης Οικονόμου) ένας πωλητής ειδών γραφείου με πιο έκδηλο τον συναισθηματικό του κόσμο, έχουν δημιουργήσει τις ισορροπίες τους. Μέχρι που η αγορά ενός πίνακα, μιας ιδιαίτερα αφαιρετικής αισθητικής, δημιουργεί αμφιβολίες για την οπτική των άλλων.
Ένας λευκός καμβάς μπορεί να κρύβει ένα αθέατο αριστούργημα που δεν μπορούν όλοι να αντιληφθούν ή απλά μια ανάγκη να γεμίσουμε τον καμβά της ψυχής μας με λίγη αυτοπεποίθηση δηλώνοντας γνώστες μια απροσπέλαστης τέχνης;
Ένα ψυχογράφημα ανθρώπων που πασχίζουν να καλύψουν την ανάγκη του ανήκειν, τους οδηγεί σε συγκρούσεις, μεταβάλλοντας τη δυναμική της σχέσης τους. Οδηγημένος ο καθένας από τα δικά του κίνητρα διεκδικεί τους άλλους με έναν διαφορετικό και αρμόζον στον χαρακτήρα του τρόπο.
Σ’ ένα μινιμαλιστικό σκηνικό σαλονιού, οι πρωταγωνιστές κινούνται πάνω και κάτω από τη σκηνή, δίνουν κίνηση και ένταση σε μια πλοκή που περιστρέφεται γύρω από προσωπικές συζητήσεις. Το έργο Αρτ σε μετάφραση Σταμάτη Φασουλή και σκηνοθεσία Θοδωρή Αθερίδη, για 2η συνεχή χρονιά λαμβάνει χώρα στο Μικρό Παλλάς και μας προσκαλεί να παρατηρήσουμε κι εμείς πίσω από τα αστεία στιγμιότυπα ή τις λογομαχίες των ηρώων τις ανθρώπινες σχέσεις .
Γερονικάκη Κωνστάντια